Bij mijn pitch was ik erg aan het twijfelen of ik nu vanuit het thema ‘Herinnering’ te werk moest gaan of mijn onderzoek op lichtontwerp moest richten. De conclusie op dat moment (zo’n anderhalve maand geleden) was dat ik ‘licht’ misschien beter als een middel dan als een onderzoeksonderwerp kon zien (en dat het gek zou zijn als het geen onderdeel van mijn onderzoek zou worden.)
In de gesprekken die ik de afgelopen tijd met verschillende mensen heb gehad, is steeds opnieuw naar voren gekomen dat ik erg veel behoefte heb om binnen mijn onderzoek het ‘licht’ te zien, en na ruim een maand nadenken en uitproberen concreter wil weten welke richting mijn onderzoek opgaat. Kortom: ik heb behoefte aan kadering.
Om dit voor elkaar te krijgen heb ik het subthema ‘dementie’ losgelaten, omdat dit een gegeven is dat voor mij vooral interessant is in de realiteit. Dementie heeft ontzettend veel gevolgen voor degene die eraan lijdt en de omgeving, maar is voor mij theatraal minder interessant omdat de realiteit van de ziekte al zo heftig is. Ik heb het gevoel dat het in het theater niet echt geloofwaardig en altijd gespeeld of hypothetisch zal worden, terwijl datgene wat ik interessant aan dementie vind de onomkeer- en onontkoombaarheid van de ziekte is.
Vanuit deze redenering is het me ook duidelijk geworden dat ik graag wil dat mijn onderzoek op de een of andere manier verband houdt met het theater. Dat het niet alleen een onderzoek naar mijzelf en mijn fascinatie met het onderwerp ‘herinneringen’ is, maar ook gericht is op de vraag hoe ik dit thema visueel kan omzetten zodat het in een theatrale setting interessant kan worden.
Hoe kan ik een publiek een bepaalde ervaring of een beeld meegeven dat ontstaan is vanuit mijn visie op het thema herinnering?
Een ingewikkelde vraag, maar wel een mogelijke onderzoeksvraag en iets wat me een duidelijkere richting kan geven in het vervolg van mijn onderzoek.
Ik ben gaan nadenken over een vorm van herinneringen die visueel zou kunnen zijn. Guus van Geffen wees me op het fenomeen ‘nabeeld’.
Het bekendste voorbeel van een nabeeld zie je hieronder:
Kijk 30 seconden naar de zwarte stipjes in het midden van de afbeelding en kijk daarna direct naar een witte muur.
Het nabeeld is datgene wat je oog waarneemt als je eerst naar een voorwerp met een grote kleurdichtheid kijkt en vervolgens naar een witte achtergrond. Het voorwerp dat je bekeken hebt staat als het ware op je netvlies gebrand en blijft daar voor een korte periode staan. Het nabeeld is qua grootte gelijke aan het origineel, maar de (eventuele) kleur is complementair: iets met een groene kleur is bij het nabeeld rood, iets zwarts wordt wit.
Nabeelden hebben veel te maken met contrasten en voor mij ook met herinneringen omdat het feit dat een beeld blijkbaar heel even door je oog bewaard kan worden, naar mijn idee gezien kan worden als een vorm van visuele herinnering. Het lijkt me interessant om te onderzoeken hoe je nabeelden in een ‘voorstelling’ zou kunnen gebruiken, gekoppeld aan het thema herinnering/vergeten en het gegeven dat dingen met elkaar in contrast moeten staan om een nabeeld te kunnen oproepen.
Ik vraag me af hoe je het voor elkaar krijgt dat een publiek een nabeeld bewust gaat waarnemen en of nabeelden ingezet worden om dezelfde situatie/beeld een andere betekenis te geven. Ook wil ik onderzoeken of een driedimensionaal beeld (bijvoorbeeld een decor) ook een duidelijk nabeeld achter kan laten.
Als volgende stap in het onderzoek wil ik dus eerst een aantal tweedimensionale beelden en daarna een aantal maquettes maken om te onderzoeken wat het effect op een nabeeld is als je een dimensie toevoegt.
Dementie... Dimensie... Maar twee letters verschil, maar wel een heel nieuwe invalshoek voor een onderzoek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten