Parasieten Voorstellingsconcept, Ontwerp en Proefmaquette

Inspiratie- en sfeerbeelden voor het decorontwerp bij de tekst 'Parasieten' 

Ik heb me bij het ontwerpen van het decor en de kostuums voor de voorstelling 'Parasieten' door een aantal tekstelementen en thema's laten inspireren:
- De tekstopbouw van het stuk is voor mij een inspiratie voor de vorm: De tekst bestaat uit zowel monologen, dialogen als groepsscènes. Hierdoor blijven de verhoudingen tussen de verschillende personages in het begin van het stuk vaag en leer je hen op  verschillende manieren kennen: je krijg informatie uit eerste hand via de monologen, krijgt via de dialogen inzicht in de omgang van de personages met hun naasten en kan door de groepsscènes hun gedrag binnen een groep beoordelen.
- Het feit dat eigenlijk alle scènes zich binnenshuis afspelen is in mijn ogen betekenisvol voor het stuk en de karakters van de personages. Het contrast tussen 'binnen en buiten' en de 'interne en externe' wereld van het stuk en de mensen die daarin een rol spelen, zijn voor mij het tweede uitgangspunt voor mijn ontwerp.
- Ten slotte voel ik me op de een of andere manier aangetrokken tot de personages. Ze zijn allemaal depressief, suïcidaal, eenzaam, afhankelijk en/of beschadigd, maar ik kan me tot op zekere hoogte wel in hen inleven. Ik denk dat ze gedachten belichamen die iedereen wel eens (in meer of mindere mate) gehad heeft of zal hebben. Een soort donkere kant die iedereen heeft, maar die bij de een meer naar de oppervlakte komt dan bij de ander. Of een zogenaamde ‘Dark-zone’: gedachten, ideeën of een kant van jezelf die je het liefst niet erkent of zo veel mogelijk vermijdt.

Hierop aansluitend blijft de afhankelijkheid van de personages van elkaar een interessant (en onvermijdelijk) gegeven. De personages in dit verhaal zijn in extreme mate afhankelijk, maar ik denk dat we allemaal in zekere mate afhankelijk van anderen zijn, alleen al omdat ik weinig mensen ken die het prettig vinden om altijd alleen te zijn.

Vanuit bovenstaande fascinaties met de tekst ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet een klassieke vierde wand voorstelling wil maken. Ik wil de tekst gebruiken als uitgangspunt voor een voorstelling die ook gericht is om het publiek een ervaring mee te geven.

Net als de opbouw van de tekst lijkt me het interessant als de voorstelling uit drie delen bestaat. Ik wil in deze drie delen uitgaan van verschillende manieren waarop je een oordeel vormt over een ander mens. Dit heeft indirect ook te maken met de expositie en de verschillende tekstsoorten die in het stuk voorkomen.

* In  deel 1 wil ik het publiek laten ervaren hoe mensen zich in de openbare ruimte gedragen. In dit geval in de foyer van een theater.

* In deel 2 wordt het publiek via het achtertoneel op het podium geleid en in 3 groepen verdeeld. Op het podium is een hoge schutting te zien met daarin 3 deuren.

Groep 1 komt via een schuttingdeur terecht bij Petrik en Frederike’s appartement. 

Groep 2 is bij Betsi en Ringo thuis

En groep 3 volgt Multscher:

De 3 korte scènes (een samenvoeging van een aantal scènes aan het begin van de tekst) die vervolgens gespeeld worden kunnen drie keer herhaald worden, maar het is ook mogelijk dat het publiek maar een van de drie personagegroepen leert kennen.

* In Deel 3 gaan 2 schuifdeuren open waardoor de 3 afzonderlijke ruimtes van de personages weer met elkaar verbonden worden en wordt de 'doos' waar in het publiek als het ware ziet (bestaande uit schuttingen) opengeklapt.

 

Hierdoor wordt de theaterzaal zichtbaar en wordt het publiek naar de zaal begeleid om met afstand en in een duidelijjke theatrale setting de rest van het stuk te zien, (waarin de personages samenkomen).

Kostuumontwerp

Bij de kostuums wil ik het feit dat het publiek dicht bij de personages is gebruiken.

Ik wil dat het object (of degene) waarvan de personages parasiet zijn, op de een of andere manier in de kostuums verwerkt wordt.

Voorbeelden: 

- Bij Multscher die het ongeluk veroorzaakte waardoor Ringo in een rolstoel is beland, vind ik het een belangrijk gegeven dat zijn leven op het moment van het ongeluk kapot is gegaan en dat de stukjes die er nog zijn allemaal ten dienste van Ringo staan. Ik wil dat Multscher kostuum bestaat uit een soort schervenpatroon. Dit patroon is ontstaan door een portret van Ringo te verknippen en (schijnbaar) willekeurig weer in elkaar te zetten.

- Frederikes leven wordt beheerst door Petrik, haar ongewenste en ongeboren kind, maar vooral door haar doodswens. Bij haar wil ik bijvoorbeeld met polkadots gaan werken. De stippen zijn echter niet gewoon stippen, maar pillen. 

Als het publiek in deel 2 dicht op de personages zit, kunnen ze dit soort details zien, in deel drie zal het effect grotendeels wegvallen.

Misschien wil ik gaan werken met  in- en uitzoomen bij de kostuums: hoe dichter het publiek bij de personages is, hoe kleiner (in Frederikes geval) de polkadots. Hoe groter de afstand tussen de toeschouwers en de acteurs wordt, hoe groter de polkadots? Aan de andere kant is dit misschien niet nodig, omdat het publiek de details in de kostuums al gezien heeft en ze dit mee zullen nemen bij het vervolg van de voorstelling.